Beste bloglezers, dit wordt mijn eerste maar ook mijn laatste bericht op deze blog. Hetbijhouden ervan kost me teveel moeite. Deels is dat omdat hier de verbindingen anderszijn dan thuis maar nog meer omdat ik merk dat ik onrustig word van het gevoel van deverplichting om de verhalen die ik wel heb op de site te zetten.Die onrust geeft mij een ongelukkig gevoel en dat ga ik vermijden. Wat je nu leest en hetverhaal wat volgt is in x91wordx92 getypt en door iemand anders op de blog-site gezet. Ook datheeft er mee te maken dat ik anders teveel vermogen vraag van het systeem hier. Ik hoop datjullie me er later op aan spreken zodat ik mijn verhalen persoonlijk kan overbrengen. Ik zalhet graag doen. Dan nu mijn reeds opgetekend verhaal met als titel:

DE GEUR VAN ARMOEDE IS ADEMBENEMEND

We hebben hier in huis als speelkameraadje van Hugo vrijwel dagelijks een meisje over devloer die plm van dezelfde leeftijd is. Ze komtx92smorgens voor we aan het ontbijt zijn en gaatna de avondmaaltijd weer weg. Dat geeft telkens weer wat tegenstribbeling omdat ze hiergraag is. Ik noem haar voor het gemak Agi, haar werkelijke naam is anders. Gedurende dedag eet, drinkt en slaapt ze met het middagdutje mee. Er wordt door het thuisfront niet naarhaar ge_informeerd. Het is daar schamel en er is nog slechts een oma om voor het gezin tezorgen. Zo af en toe komt er een ouder zusje mee. Bij haar steken de botten af. Hoewel elkedag iets te eten is het ook voor een goede voeding elke dag iets tekort. Het zusje eet ookeen beetje mee uit de pot. Het zal niet verbazen dat de kinderen veelal dezelfde kleding aanhebben. Dag in, dag uit. Agi en zus zijn overlevers. Als we ze meenemen op een wandelingzijn ze voortdurend daarmee bezig. Afgevallen noten/vruchten worden geraapt en bewaardvoor later. Zo af en toe komen ze bij je zitten voor een verhaaltje uit een boek of plaatjeskijken. Kinderen zijn overal hetzelfde wat dat betreft. Maar zo dicht bij zittend en dan metde afrikaanse temperaturen ruik je heel erg hun lijf en kleding. Dat overlapt elkaar tot eengeur. U mag zich er zelf wat bij voorstellen. Ik verzeker U dat armoede stinkt. Figuurlijk enletterlijk.Armoede is daarom adem=benemend.Cees

En zo zit ik dan thuis weer achter de computer. Had gisteren al een lekker verhaal geschreven maar deze digibeet kreeg het voor elkaar dat dat alleen maar werd geschreven en niet kon worden gelezen….Maakt niet uit hoor ik ben nog lang niet uitverteld. Toch is dit het laatste op deze site. Ik kruip weer even in mijn dagboek zo meteen  maar eerst  even de reis. Dinsdagochtend vroeg opstaan. 5.15uur, in de bus naar Arusha om 6 uur en het blijft een mooie rit. Omdat dieren grenzeloos zijn zolang wij niet ingrijpen zag ik als afscheidskadootje een kudde van plm 10 olifanten, een paar giraffes en een kudde zebra’s  langs de route. Van giraffes las ik in een gezaghebbend boek dat dat zeer individuele dieren zijn die van kuddegedrag geen weet hebben. De onderzoeker schreef dat hem, ook na een aantal langdurige observaties, niet was gebleken van enige structuur bij deze dieren t.o.v. elkaar. Er zijn soms kuddes en de samenstelling van die kuddes blijken zomaar te kunnen bestaan uit dieren die dan later weer langdurig als individu werden gespot. Ook om voor hem onverklaarbare reden verliet een giraf de kudde en werd dan later weer in gezelschap van een of meerdere anderen  gezien of voor langere tijd alleen. Waarom ik dit allemaal optik. Wel het karakter van dit dier trekt me daarom wel aan. Soms samen, soms alleen maar altijd, meestal, een keuze daarin hebbend. Na de mooie rit die ook bovensrtaande overpeinzingen teweeg bracht arriveerden we rond 08.30 in Arushe. Ik schrijf we want ons gezelschap bestond (behalve uit mij)uit o.m. Machteld. Zij wilde me graag nog even uitzwaaien. Nou ja graag. We hadden afgesproken om het kort te houden vanwege onze emoties maar dat werd niks en we hebben toch tranen uitgewisseld. s’Middags om 2 uur vertrokken met de shuttle naar Nairobi. De weg was lang  en er was af en toe wat asfalt. Omdat daar dan hard werd gereden leken die stukken veel korter en de andere stukken veel langer. Dat kwam dan door geen snelheid en het ongelooflijk slechte wegdek. Stof, stof en nog eens stof. Keien, keien en nog eens.  Bij elkaar werden de passagiers

Tja, had ik me nog ingespannen om jullie een laatste bericht te sturen vanuit het internetcafxe9 in Arusha, werd dat weer voorkomen door mijn "innige" relatie met het digitale. Het is alleen maar jammer van de moeite die ik deed om e.e.a. op te schrijven. Verder maakt het dus niet uit voor het lezen vanwaar het bericht komt. En daarom beste lezers bij deze:  Gezeten achter onze eigen computer, in mijn eigen huis waar ik gisteren 12/8 arriveerde mijn reisverslag en er omheen. Ik schrijf eerst een stukje dagboek over.

11 aug.  Zit in de shuttle  for Nairobi. Ondanks onze afspraak om het kort   te houden vanwege de emoties lukte dat niet. Toch maar even tranen gewisseld. Het is bijzonder om te merken hoeveel steun M.(machteld) van me heeft/ondervindt. En ik ben er gewoon en mijzelf. Thans hebben we een kleine pauze en zijn we net over de grens bij Kenya. Het is tot nu al weer een bijzondere rit. Op sommige stukken lag er asfalt. Omdat we daar sneller rijden lijken die stukken  dan stukjes en de andere delen van de reis veel langer. Als je je nieren wilt kietelen dan is dit een goede methode. Vergeleken met 4 1/2 maand geleden lijkt er niet veel te zijn veranderd. Vaag heb ik in mijn herinnering dat sommige machines op een andere plek stonden en dus verplaatst zijn. Evenals een aantal wegwerkers . Bij de grens was ik bijna gratis Kenya binnengekomen. Op mijn  entry formulier had ik transit aangekruist. Dat is 10 U$ en het goedkoopste tarief. Na het zetten van de stempel wuifde het uniform mij door. Helaas zag hij dat ik al een banknote in mijn handen had en toen zei hij dat hij zich had vergist. Ik probeerde er nog onderuit te komen maar dat lukte niet. Ik heb wel een off. recuutje waar hij op mijn verzoek nog het getal 10 opkrabbelde en verder denk ik dat ze/hij het geld voor privxe9doeleinden gebruiken. Uiteindelijk heb  ik tot nu toe telkens 20 U$ betaald dus was ik nog de helft goedkoper dus vooruit maar. Soms win je wat en soms lever je wat in. =einde eerste stukje=Next…Ik zit in de vertrekhal op Yomo Kenyatta airport. De vertrekhal is even omgedoopt tot verblijfshal. Was ik na het ondergaan van de zeer stoffige rit op wegen met een zeer, zeg maar geen wegdek toch zover bereid om een hotel te doen, hebben ze er hier geen in de directe omgeving. Er schoot me net iets te binnen omdat ik bezig ben met een boek van Paul Coelho. Hoe je die naam uit moet spreken is me nog niet duidelijk maar dat terzijde. Wat in mijn gedachten sprong was dit: In Mto wa Mbu kent M. een mama die bij de allerarmsten behoord. We hebben Mama Daoudi, zoals ze wordt genoemd, een maand in dienst gehad. Dat was tijdens de extra-lessen-vakantiemaand van de kinderen. Zij waste de kleding van de kinderen en Mama Flora wiens taak dat is gaf taal en rekenles. Nu kwam mama Daoudi op een zeker moment weer aan de deur. M  vertelde me later het verhaal wat ze deed. Zij, haar man(melkboer)  en hun kinderen lijden honger. Echt honger "heb" je niet, dat "lijd"  je. Van de opbrengst van de verkoop van melk kunnen  ze niet rondkomen. M. verzuchtte dat we hen van onze voorraad mais en bonen wel voor een maand eten kunnen geven maar daarna? "Water naar de zee dragen " noemde ze het. Mama Daoudi was  al vertrokken en ik proefde de woorden die M. had gezegd voor een tijdje . Daarna ging ik naar M en vroeg haar of ze de uitdrukking =als een kind zo blij= en dat kinderen heel gelukkig zijn met een emmertje water. Naar  zee of uit zee dat maakt hen niet uit. Blij zijn als een kind is een fijn gevoel. M. hoorde me aan  en was het ontroerend met me eens. Papa Daoudi heeft mais en bonen bij ons opgehaald en bedankte God met tranen in zijn ogen. Wat die er nu mee te maken had ben ik nog niet achter. Maar M. en ik hadden beiden het prettige gevoel van "het wijze egoisme". Dat even wat er in mijn gedachten sprong. Hier in de hal heb ik van een inpakmeneer twee schuimplasticmatten losgepraat. Die zijn voor de kwetsbare souvenirs. Dubbelgevouwen ligt en zit het goed ipv de tegels. Ik moet ze morgen om 06 uur weer teruggeven. Ik zag trouwens dat ook hij die dingen gebruikt om de nacht in de hal door te brengen.  Een andere meneer, zo een met  een overal-toegangspasje heeft bij de shops  boven een spel kaarten voor me gekocht. Ik kom zo de nacht wel door. woensdag 12/8 Ik vlieg. Vliegen, het blijft iets bijzonders  vind ik. De krachten die je ondergaat als de snelheid van het vliegtuig toeneemt en het loskomen van de grond  blijven me imponeren.  Waar ik kriebels van krijg bij het vliegen is van het personeel. De eeuwige, samen met de make-up aangebrachte smile op het gezicht. De bij elk contact gebezigde verontschuldiging. Zo vaak dat het niet meer g eloofwaardig is. Voor mij dan. B.v. asls de theekan leeg is dan moet ie weer vol. Hoef je geen "excuse me" voor te zeggen. Schenk mijn plasticje maar vol als je weer terugkomt. Uitleg opnieuw en "excuse-me-sir-for-that"hoeft er NIET, NIET!!!weer en opnieuw bij!!!! Flikker toch op man…Als je het erg vindt dat de theekan leeg raakt loop dan heen en weer met een volle en schenk er niks uit. Als ze mij nog eens vragen naar hoe mijn reis was dan..dan…lees ik ze dit stukje wel voor. Och, laat ik maar filosoferend besluiten dat het allemaal niks uitmaakt op een mensenleven. Ik dwarrel immers als een stofje hier tijdelijk rond.  Kalm verwijlen is een goede houding bij het vliegen. Bij veel dingen trouwens. Einde stukjes dagboek. Nu beste lezers. Via deze web-site  is ons contact teneinde. Ik kwam gisteravond thuis en voelde me "thuiskomen"  Wat een heerlijk gevoel. Dat wens ik iedereen toe. Het was, ik schreef dat al eerder, weer een mooi stukje van mijn levenspad. Ik heb het graag met jullie gedeeld. Tot ooit, tot ziens, tot ergens. Cees

Vrijdag 7 augustus en gisteren was mijn broer Peter jarig. Zo tegen het einde aan ben ik hier een beetje de boel aan het opruimen van wat ik overhoop haalde. Bij alles wat ik dan opruim kijkt Machteld benauwd. Ze vindt het maar nix dat ik vertrek. Mocht er iemand onder jullie zijn of ken je iemand die alles leuk vindt om te repareren/te maken/te bedenken laat het me weten. Er is hier voor een alleskunner en scharrelaar altijd wat te doen. Als je dan ook nog van onderhandelen houdt, je het niet erg vindt als afspraken niet doorgaan op de afgesproken tijd of helemaal niet dan kun je hier wel een tijd bivakkeren hoor. Er is de komende paar jaar zat te doen vooral als het nieuwe onderkomen wordt/is gebouwd. Wat ook nog belangrijk is. Besef dat je vreugde zomaar op je pad komt. Ik zag vanmorgen een prachtige kipepeo (vlinder) op de puinweg/stofpad naar het huis. Tussen al het grauwe, bestofte zat ie daar en ik genoot met volle teugen. We hebben hier vogelbadjes in de tuin. Gemaakt door Jonathan en mij. Daar maken de vogels dankbaar gebruik van en het is een feest om al die kleuren te zien en te horen. Er liep trouwens ook weer een dikke baviaan op het pad en dwars door de tuin vluchtte hij naar een veiliger plek. In zijn poten/handen een tros groene bananen die hij uit de plantage had weggesnaaid. Als ie maar uitkijkt met oversteken!!!!! Vanmorgen was er zoals elke 7e van elke maand een bijeenkomst voor ouders/verzorgers. Hen voorzien van thee en een lekker biskwietje. De biskwietjes had ik even tevoren gehaald bij een van de vele winkeltjes. Ik wist de prijs per pakje 200 Tsh. Op mijn vraag Ni bei gani? (wat kost het )zei de man 300 Tsh. Ze blijven het proberen als je wit bent. " Kwa heri" (tot ziens) en ik deed alsof ik wegging. Toen zakt hij onmiddellijk naar de normale prijs. We hebben er om gelachen en ik ging met 10 pakjes tevreden weg. Dat thee en koekjes was een goede zet. Dat is hier echt luxe hoor. We geven de mensen altijd water. Velen komen van ver, soms wel 2 uur lopen. Afscheid genomen van hen en ze mopperden een beetje dat ze het niet eerder wisten want dan hadden ze nog wat kunnen doen. Ik heb gezegd dat ik het helemaal niet erg vond en tegen een opa met een heel schorre stem dat ik wilde voorkomen dat hij een liedje zou zingen,hen verder bedankt voor het feit dat ze allemaal zo aardig voor me waren. Alle handen geschud. Beetje aan de oppervlakte gebleven qua gevoelens want zoals ik al in een mail schreef naar FZ het is lastig praten als je constant met een brok in je keel loopt. Dat is ook een van de dingen die ik hier opdoe. Vele malen brokken in mijn keel. Van ontroering, van verbijstering. Gisteren was ik achter ons huis even bij een van de kinderen. Woont dus met een heel gezin van 8 totaal in een aftandse houten ,golfplaten, gaas,kartonnen modderhut. Geen bedden laat staat matrassen en allemaal op de grond slapen. En zo zijn er veel hoor als je hier met de fiets even van de asfaltweg afgaat dan is het merendeel zo. Ik schreef er vorig jaar ook al eens over maar de verbijstering blijft. Ik deed het al , beseffen dat we het goed hebben. En je lekker in je vel voelen gaat ook makkelijker als je niet elke dag nog net een beetje honger hebt. Daar hadden we tijdens de meeting vanmorgen nog even een kleine discussie over. Er was iemand die zei" Wij zijn toch rijk hier" hetgeen onmiddellijk werd tegengesproken door de meesten die elke dag sappelen om een beetje ugali een soort dikke brij van meel en bananen te  kunnen eten.

Mijn tijd zit er bijna op. Allicht begrepen jullie al dat het weer bijzonder was. Anders lees je de vorige spinsels maar. Ik heb aan " iedereen" hier moeten beloven om terug te komen. Tja lekker simpel zul je denken, degenen die jou niet willen terugzien gaan je dat niet vragen en uit beleefdheid niet tegen je zeggen " ben blij dat je opr….." Maar toch ben ik gaan inzien dat het hier zijn en gewoon je handen uit je mouwen steken, een zaag in je rugzak en met de fiets overal naar toe wel wat teweeg brengt bij de mensen hier. Als eerder schreef ik over de wijze manier van egoisme. Uit het boek van FZ. Met de souvenirverkopers maak ik dagelijks een praatje. Ze weten dat ze nix aan me kwijt kunnenmaar waarderen het als ik even stilsta en ze vraag hoe de business is. Onderling praten ze daar ook over want ik wordt door totaal mij onbekenden aangesproken met mijn naam of toenaam. It’s a talking society en iedereen wil wel even kletsen. Vanmorgen ook eeen kwartiertje bij een van de kleermakers gezeten. Hij heeft mijn tas gerepareerd. Het stiksel was los. Nu doettie het weer. Kostte nix (your my friend) een paar dagen eerder liet ik een metalen steel lassen aan een hamerkop. Geen gelazer meer met houten afbrekende stelen. Kostte ook niks want deze lasser had via mij al een paar deuren mogen maken voor het huisje van Witty en Mark(zie nieuwsbrief twig site) en zo scharrelen we hier tussen al die mooie/lelijke/dikke/dunne en allerlei soortige donkere medemens door. Mooi dus dit weggetje in mijn bestaan. Dag allemaal. Misschien komt er nog een van thuis maar de meeste overpeinzingen hebben jullie al gelezen.

Cees, MTO wa MBU Tanzania

Stukje dagboek.=== Woensdag 29 juli. Het slapen gaat in delen. Af en toe slaap ik ook smiddags ‘n uur. Meest is dat als ik vroeg ben opgestaan. Het vroeg naar bed gaa hier leidt ertoe dat ik dan om een uur of 3 later weer wakker ben. Ik heb dan ook het idee dat het voldoende is. Beetje puzzelen of een spelletjee en dan komt de slaap toch weer. Het komende vertrek houd me ook bezig. Het voelt goed om naar huis te gaan maar ik zal HIER zeker missen. Het plezier wat ik heb. De verwondering, nog steeds. Het enthousiasme van de kinderen. De hartelijkheid van de stafleden. Het bijzondere stukje Tanza. De reis heb ik niet zo’n zin in. Ik ben twee dagen onderweg en dat komt door het resschema van bus en vliee. Da sluit niet op elkaar aan en een nacht Nairobi is noodzaak. Ik moet die tijd dan maar zien als een buffer tiussen twee werelden. Enerzijds een wereld die zich in alles en dus ook qua welvaart nog wil ontwikkelen. Anderzijds die reeds welvarende wereld die nu af en toe omkijkt naar wat er verdwenen is. Schoonheid, ongerepte schoonheid voor zover als je ogen kunnen reiken en vertellen. Het zal allemaal zijn bedoeling wel hebben. Ik dwarrel er al een stofje in rond. Ruimte, nietszeggende ruimte innemend. Maar……wel een dansend stofje zoals je ze weleens zie in de banen van een mooie morgenzon. Wat een mooie paden bewandel ik al dansend. === einde stukje.

Een van de vorige keren dat ik met internet bezig was ging er een verhaal verloren van de +holenman+ Ik beloofde het alsnog en belofte maakt schuld.

Er is hier in Mto ook een zwerver. Meer eigenlijk een dakloze en ook dat eigenlijk weer niet omdat hij een vaste plek heeft. Elke vrijwilliger die hier is geweest weet wie ik bedoel. Hij heeft zijn vaste plek bij de rivier die naast de lagere school stroomt. De man hult zich in lompen. Een uit erbarmen gegeven in redelijke staat verkerend kledingstuk past zich binnen een dag aan bij zijn gebruikelijke gardarobe. Contact met hem kijkt niet mogelijk. Hij gromt en hij mompelt(Grompelt?) Waarom ik deze man de =Holenman= noem? Wel zaterdag j.l. was ik vroeg op pad voor een dag Arusha, twwe uur busrit hier vandaan. Vertrek is dan in de nacht/beginnende schemering. Nabij de lagere school hoor ik geluiden. Diepe grommende geluiden met een holle, licht nagalmende klank. Het lijkt van meerdere kanten te komen. Naderbij de rivier komend worden de geluiden sterker. In de wijkende schemer ontwaar ik het donker ogende gat van de duiker die onder de weg lig voor het hemelwater. De hemel heeft al tijden geen water meer geschonken en duiker en bedding zijn stoffig en droo. Op die plek ligt een -splitsing van buizen. Op de plek hoor ik uit de drie openingen het diepe galmend grommen. Ahaaaa, het is de zwerver/dakloze die daar in een van de buizen ligt. Omdat hij dus niet zwerft noem ik hem holenman. Want "dakloos"  is hij ook niet.

hoi lezenden, het gebruikelijke internet is nog steeds out of order en ik zit elders waar ik zojuist @#$%^%$#$@**&* weer ben gestoken door een mug. Wat rest is een niet tot mug te herleiden snotje en een vlekje bloed. Maar zij was me wel te snel af. Ik haar daarna. Eerst mijn broodje aapverhaal. Nee echt gebeurd. Ik heb een aap aan zijn staart  getrokken. Maar schrijf ik er meteen bij. HIJ WAS DOOD. Op de weg naar het dorp lag een aap op de weg. Zijn poging om de weg over te steken was tot halverwege goed gelukt. Daarna liep het faliekant verkeerd voor deze baviaan. Zo brutaal als de houtduiven bij ons in NL zijn zo brutaal zijn hier de bavianen. Maar, af en toe loopt het (hij niet meer) slecht af. Of de auto schade had weet ik niet. Maar goed, ik was op de fiets op weg naar de hardware store toen een paar van onze kinderen me riepen. " Kesi, baboen!!!"  Nou, ik maak het niet alle dagen mee, een dooie aap op de weg dus maar even kijken. Voorzichtig genaderd want zijn houding kon ook van een bewusteloze zijn en die kunnen dan plots bijkomen. Dichtbij genoeg een kleine schop tegen zijn achterwerk. Geen sjoege dus verder kijken zag ik dat er al wat bloed uit zijn bek was gevloeid. Onder luide toejuichingen van de kids sleepte ik het beest de berm in. Zo kwam ie dan toch nog waar ie naar toe op weg was. Hij zal het echter niet meer weten. Onder de woorden " pole(sorry) baboeni." drapeerde ik het dier in de berm. Applaus van de drom inmiddels blijven staan kijkenden(gekke zin toch?). Toen ik even later weer thuis was hoorde ik al van de h.h. dames wat ik had gedaan. De kinderen hadden het in kleuren verteld. Zonder geuren denk ik. Anyway. Zojuist kom ik van het land . Als je even op de site kijkt/leest dan weet je over het huisje voor Witness en haar oma. Daar was ik om even met de aannemer te praten over de ramen en de duer die ik heb gemaakt en de plaatsing daarvan. Ze zijn inmiddels begonnen met bouwen oftewel het stapelen van de modderblokken met daartussen nog niet opgedroogde klei/leem met de functie van cement. Zo’n huisje kan wel dertig jaar mee zoals je kunt lezen op de site. Voor de mensen die bij deze verhalen foto’s missen. Kijk even op de site, daar staan er een aantal en kun je mij ook nog bezig zien.

Uiterst effectief ruim vier maanden hier. Zo komt er nog eens wat uit je handen!! Ik heb bedacht dat hierna nog een keer een verhaal komt. Tenzij ik net als vorig jaar nog een bijzondere gebeurtenis heb(AU!) hebben jullie nog het verhaal van " De holenman" tegoed. Dat had ik hier al zitten tikken maar om de een of andere mijnschuldreden kwam het er niet op. Sorry Ger V. Ik had AVV beloofd dat ze je nog wat kon voorlezen. Maar  nu dan toch en hierna nog wat. Heb heel veel zin om hier te blijven. Heb nog meer zin om naar huis te gaan. De balans is in orde. Als ik hier weg zou willen dan was er iets niet kloppend voor mijn gevoel. Maar behalve dat afrika warm is is ook mijn verblijf/het contact met de mensen dat. Beste lezers wat is dit toch weer een mooi stukje weg op mijn levenspad. Ik voel me wel bevoorrecht om hier te kunnen zijn en deze ervaringen op te doen. Mee te kunnen maken dat kinderen die eerst geen of vrijwel geen kans hadden groeien, genieten. Voor jullie support daarin dan ook heel erg bedankt maar ook dat kun je lezen in de nieuwsbrief. Kijk dus maar even op =stichting-twiga.nl=

Ik sluit af want de vorige keer was ik zo krap in tijd dat het verzenden dus mislukte. Tot thuis of op Vlie. Cees (babu/opa Noralie zoals ik hier ook wel word genoemd)

Continue reading →

Hoi allemaal, na een wat droge opsomming in het vorige stukje volgt hier maar weer eens een beetje dagboek. (lees voor het kindercentrum: k.c.)

Zaterdag 6 juni=Op het k.c. nog wat kinderen geknuffeld en Agnes met de afwas geholpen. De kinderen zien uit naar volgende week. Ze krijgen dan extra lessen in hun vakantie. Voor degenen die het goed doen(prestatie of/en inzet)zijn er kadootjes. Die worden op tafel gelegd en ze mogen dan zelf wat uitkiezen. Vanavond, aan het einde van de dag nog een kind naar huis gefietst. Een van de laatst er bij gekomen kinderen. Samuweli. Hij woont een eind buiten Mto in de richting van Arusha. Hij woont op een plek met veel uitzicht, o.a. op het meer Manyara en de riftvalley. Het was een mooi en dankbaar ritje. Het scheelt hem twee uur lopen en ik ben in een uur heen en weer. Ik probeer nu Mozart aan te zetten maar omdat er niet voldoende power in de opl. batt. zit wordt dat nix. Jammer nou toch, van Mozart. Morgen beter?

Zondag 7/6 MOZART!!! 10 voor 7. Stemmig, begeleidt door vogelgeluiden. Het stoort niet. Het vermengt zich. Terwijl ik schrijf bedenk ik wat een zegen het is om met behulp van deze tekens letters te vormen en te kunnen schrijven. Een mooie uitvinding.Zojuist thee gedronken, samen met Lukas een der bewakers. Hij is er elke morgen rond 06.30 om de nachtwacht af te lossen. Als ik dan(is meestal) vroeg wakker ben dan zet ik thee voor ons. We zitten dan samen op de boomstam voor het huis en praten wat. De conversatie verloopt soms moeizaam. Zijn uitspraak van het engels is anders dan de mijne. Zijn uitspraak van het engels is anders dan de mijnen. De 2e zin klopt niet meer. Alleen vanwege de toevoeging van een N ‘ netje Mooie uitvinding, die van het schrijven. Maar het is oppassen onzin voor je geblazen weet je is het het!! Teruglezend schiet ik. In de lach. Deze morgen is, ondersteund door Mozart, nu al goed. Dank daarvoor.

Donderdag 11/6 Veel is er over deze dag niet te vertellen geloof ik. De 2 nwe vrijw. heb ik kunnen helpen met het maken van nog een tafeltje voor het k.c.De man van het postkantoor twee flesjes cola gebracht vanwege zijn leuke inzet de vorige dag. De berg opgereden tot aan de Z-bocht. Daar een tijdje genoten van wat mijn ogen mij vertelden. Nadat de lucht voor de 4e of 5e keer licht was verduisterd door uitgebraakte dieseldampen van klimmende voertuigen ben ik weer afgedaald. Vanavond besefte ik dat ik qua tijd hierzijn over de helft ben. Het is nog steeds bijzonder ook al zijn er dingen dagelijkse regelmaat. Zop af en toe sta ik mijzelf een brok in mijn keel toe. Dat is meestal als ik iets hoor over de kinderen. (lezen jullie op  stichting twiga.nl maar eens de nwe nieuwbrief, daarin hebben we ietwat gekuist hun levensverhalen opgetekend. ) Oja, vanmorgen werd ik ook nog uitgenodigd om gekookte warme melk te drinken langs de weg bij de tuin van het zkhs. Dat zit zo. Elke dinsdag en donderdag is het hier medicijnen verstrekken voor de HIV mensen. Die komen dan bij elkaar rond en bij het zkhs. De woordvoerster  en zelf hiv besmet heet Lanta-Idi, de vrouw wiens koestal ik verbouwde. Bij haar heb ik dus wel een wit voetje. Zij kookt altijd melk als extraatje en men zit dan onder de grote boom bij het zkhs .Of ik ook sukari(suiker) in mijn melk wilde? Nou ik wel hoor. Zo zat ik daar dan, te praten met een andere wereld. Ze vroegen veel over die van mij. Wat een verschil en …wat viel er eigenlijk toch weer veel te vertellen over deze dag=

Nou aandachtige lezers. Dat was het dan voor deze keer en ik heb al verwezen naar de site. Maar hier volgt dan nog een waarschuwing. Pas op met die site, voor je het weet ben je op de een of andere manier betrokken bij het SARAKASI project van de stichting TWIGA. Mocht het zo zijn, alvast dank daarvoor.

Veel groeten van mij, Cees. Mto wa Mbu(rivier van de muggen) Tanzania

Tja, en wat ik hier zoal doe en deed. Wel ik had me vorig jaar aangemeld als troubleshooter. Lekker ruim begrip en daar kun je alle kanten mee op en specifieke vereisten? ch we zien wel. Nou dat heb ik dit jaar ook weer mee mogen maken. Zal eens proberen een lijst te geven van wat ik inmiddels heb gemaakt en of gerepareerd.

Waterslang toilet kindercentrum, klaptafeltje gemaakt van een paar planken en hang en sluitwerk. Omdat het niet kinderproof was in het begin heb ik daar twee keer een rep. aan verricht. Nu is het een echt schooltafeltje met namen/teksten en geklieder erop. Nog een tafeltje(m.b.v. E en O)Deuren opnieuw gesteld. Antirattenhorren voor de k.k. van de kinderen. Plankjes met haakjes eraan/op voor kindercenrum. Je moet dan bedenken dat ik dan een plank verzaag, op maat maak en van een tak "haakjes" snij en die er in lijm. Plankje met gaten er in voor de tandenborstels voor de kids. Schoolschriftenkast geverfd. Opbergsystemen gemaakt voor de matrasjes en de trommels. Nwe safes voor in huis. Werkbank in de store, gereedschapbord in store. Kastje in store.Extra plank, ophangsyst. en div. andere dingen in de keuken. Muskietennetten beter ophangsysteem. Maar eiigenlijk te veel en ook te saai om het allemaal op te noemen. Wat voor mij het leuke eraan is, is dat ik heel; veel waardering krijg dat ik als blanke mijn handen uit de mouwen steek. Ze kennen hier de blanke alleen maar als zittend in een 4 wheel-drive hangend uit het raam om foto’s te nemen en af te dingen op de souvenirs. Nou wat dat afdingen betreft, daar schreef ik al eerder over, dat hoef ik niet meer. Ze rekenen mij de lokale prijzen en soms krijg ik vanzelf al een beetje korting omdat ze weten wat ik doe. Verder heb ik ook een lokaal bruggetje gemaakt. Dat is een voor algemeen gebruik bestemd bruggetje maar het was aan rep. toe. Ik heb een plank gekocht en die in de lengte eroverheen gespijkerd. Omdat het van niemand is , is er ook niemand die het repareerde. Maar inmiddels had ik alheel wat leuke reacties. Ik ben nu ook de Mzungu van het bruggetje…….. Nou, lezer. Dat was het voor nu. Ik ga nog even kijken of er post is. Een volgende keer weer een minder feitelijk verhaal. Maar ook dit is een onderdeel van mijn leven hier. Wat ik vannacht nog wel bedacht in het pension(waar ik tijdelijk vanwege ruimtegebrek slaap) is deze.                  

" HET IS ZONDE VAN JE TIJD ALS JE NIET ZO AF EN TOE EENS DROOMT!"  Doe er maar wat mee, je mag hem zo hebben. Cees

Dagboekgedeelte dinsdag 16 juni Tanzania natuurlijk.

Over lake Natron. Dat is het zoutste meer te wereld en dat komt door de afvalstoffen van een nog regelmatig werkende vulkaan. Het water wat het meer in stroomt vanaf deze berg neemt die rotsooi mee. Alleeen de naam al NATRON lekker chemich. Maar goed ik was daar op uitnodiging van Lukas een van onze bewakers. Hij heeft daar zijn roots. D.w.z. zijn moeder en zijn vader wonen daar. Zijn vader heeft zeven vrouwen en heeft(inmiddels 100 jaar oud) zeven jaar geleden het laatste kind verwekt. Ik twijfel of ik daar afgunstig op moet zijn maar ik neig ernaar van niet.(Goeie zin?) Zijn moeder heb ik verblijd met een gift van drie planken en daarvan wordt een deur gemaakt voor haar hut. Bedenk zelf het plaatje maar. Een kleine ronde hut, dak van gedroogd gras en de wanden dichtgemaakt met koeienstront. Mij kostten de planken 15 euro en voor hier en vermogen. Ik had wel tegen lukas gezegd/gevraagd, laat ze me als dank geen kraaltjes geven in de vorm van kettingen, enkelbanden, halsgedoe etc. Want eerlijk lukas, ik vind het fantastisch staan. BIJ ANDEREN!!! Die boodschap hebben ze goed begrepen en ik bleef gevrijwaard van. Dat ik als dank een driekwart liter verse en nog warme koemelk kreeg uit een thermos, anders wordt het nog warmer, was lief. Dat ik daar de rest van de week ruzie mee had voor wat betreft mijn spijsvertering was minder. Had ik dan toch die kraaltjes…..Goed dit was een korte impressie van een vijfdaagsverblijf. Ik teken nu nog twee stukken dagboek op uit die week.

Zondagmorgen Mto wa Mbu. Het vertrek uit Mto vrliep al in lichte chaos. Dat was dus wel normaal. Want behalve dat de bus laat uit Arusha arriveerde, bleken er ook slechts nog staanplaatsen aanwezig. We hadden al een kaartje maar dat maakt geen verschil. Ik merk dat ik daar geen last van heb en dat voelt fijn. Ik beschouw ook dit als weer een onderdompeling in Afrika. Het was boeiend om te zien dat al die mensen inclusief die genen die moesten staan, met hun bagage in allerlei vormen een plekje wisten te cre-eren. Bovenop het dak ging ook nog het een en ander. De planken niet. Die mochten gewoon!! in de bus. De afgeladen bus vertriok voor locale begrippen slechts een weinig laat. Mijn doos met 12 flessen water van 1.1/2 liter diende voor mij als zitplaats. Vanwege de conditie van de weg, in combinatie met die van de doos begaf mijn zitting het halverwege de ruim vijf uur durende rit. Het werd een soort poef maar dan van slechte kwaliteit. De weg, zoals ik al aangaf was in slechte conditie. Voor westerse begrippen dan. Vanweg de droogte was ie in elk geval op vele plaatsen verhard. Niet verhard zoals wij kennen dat is duidelijk. Het wegdekk kent hier vele variaties. Van zand, rotsen, tot gravel, los puin. De hoogst gereden snelheid was een paar kilometer lang 60 p/u. Dat is op een soort wasbord een behoorlijke snelheid die ook zo aanvoelt. Maar net zoals in een Dalla Dalla, omvallen is niet mogelijk. Daarvoor is het te vol. Mijn linkerknieholte werd " warm" opgevuld door de rechterknie van een mollige Tanzaniaanse. Ter hoogte vasn mijn rechterschouder leunde ik tegen het achterwerk van een jongeman. Mijn benen kon ik voor mij, apart van elkaar, klem zetten tussen opgestapelde tassen, koffers en pakketten van allerlei maten en soorten. In mijn rug werd ik gesteund door de knokige knie van een passagier die in het bezit was van een stoel. De jongeman bij mijn rechterschouder was gezeten op (altijd aanwezige) koelbox. Zo af en toe werd er door het buspersoneel een bestelling geplaatst. Hij schoof dan in zittende positie mijn kant op. Ik werd dan min of meer gedwongen om te bukken, waarna hij verder schoof over mijn rug heen. Zo bleef ik dan in een vreemd soort "pas-de-deux" tot hij de bestelling op correcte wijze had uitgevoerd. In n.l. zou men wat….ge-irriteerd raken maar hier? Welnee, waar niet is moet worden geschipperd. Het was warm in de bus en onze snelheid was matig, ook vanwege het overgewicht. De wind haalde ons telkens in en bracht dan de zelfgeproduceerde stofwolk mee. Haastig sluiten van de ramen was het gevolg en het gevolg was dat het nog warmer werd. Tot de zoveelste kronkel de richting van de wind t.o.v. de bus veranderde en de ramen weer open konden. Het was verder ook buiten de stofwolken een adembenemend landschap. De giraffen, de zebra,s, de Gnoe,s en heel veel koeien. Het is veel maasaailand. De koeien liepen vaak op de weg in drommen. Als ze de bus dan hoorden keken ze wat glazig op. En…bleven staan. Totdat de bus dichtbij was en de chauffeurzijn 10 tonige(per toon een apart knopje) toeter gebruikte. Slechts dan bewogen ze zich. Volgens mij had de chauffeur dit varkentje al vaker gewassen. Voor mijn gevoel zonder vermindering van snelheid(het was al langzaam genoeg) boorde hij zich met het vehicle in de kudde. De slimsten sprongen zijwaarts. De minder slimmen en onervaren jonge beesten bleven in dezelfde lijn voor hun belager uit rennen. Totdat ook zij door hadden dat zijwaarts de beste afgang was. Twee maal de bus uit vanwege een moeilijke passage en overgewicht. Maar dan toch…was daar het dorp. Met alle drukte vandien. Voor een groot deel stroomde de bus leeg en de ogenschijnlijke chaos was er weer maar dan in omgekeerde volgorde. Er was nog wel een verschil. In MTo stapten alleen mensen in. Hier waren zowel in- als uitstappers, het liefst tegelijk en de deur van een bus is smal. Tesamen met de bagage was het weer een vermakelijke bende en uiteindelijk was alles wat er uit moest er uit en wat er in moest er in en vertrok de bus.

einde eerste citaat. Maar, er komt er nog een, dus blijf nog effe zitten. Dinsdag daarna.

Eerder liep ik Roko tegen het lijf. Dat kan ook bijna niet missen het is hier zo klein. Hij nam me mee naar een medicijnman. Een korte tocht en ergens onder een grote boom bij een stroompje water zat deze man voorzien van perkamenten huid. Eerbiedige groeten waren zijn deel Er was een vuurtje en er waren nog wat stukken geitenvlees van een vorige dag geslachte geit. Diverse stukken daarvan gingen in de pan die op het vuur stond. De kop van de geit lag, berutend kijkend, ernaast op de grond. De vele vliegen, die er ook waren kropen zowel op als in de kop en op de overige stukken vlees. Dat er een poging was gedaan om het vlees met bladeren af te dekken was door de vliegen niet begrepen. In de pan werden ook deels ontschorste stukken tk gedaan. Een soort groene fijngestampe pepers erbij. Nadat het brouwsel vervolgens weer was ontdaan van het vlees en de stukjes tak, werd de pan van het vuur gehaald. Het volgende ritueel!! was dat het met een soort houten garde flink werd geklutst. De medicijnman bleef al die tijd terzijde. Ik heb ook niet gemerkt dat hij op afstand enige formules over het brouwsel uitsprak. Nadat het soepje voldoende was afgekoeld werd hij als eerste voorzien van een flinke mok. Het brouwsel had de kleur van mislukte chocomelk. Om resterende stukjes er uit te zeven werd het spul door een hoop bladeren gegoten. Uiteraard mocht/moest ik ook proeven. Dat deed ik en het smaakte naar een goed getrokken boullion van geitenvlees. Het had nix te maken met de nog steeds berustend(geen keus meer hebbende) kijkende kop van de geit. Maar met het goede excuus van een opstandige maag, nog steeds een westerse dikte

Continue reading →

Het meest bizarre wat ik hier aanschouwde? Een prachtige afrikaanse, mooi gekleed in alle fleurigheid die je maar kunt bedenken. Op haar hoofd, zoals hier veel wordt gedragen, een grote plastic emmer met daarin??? AFGEHAKTE KOEIENPOTEN!!! Een bizar contrast. Ze waren vers hoor dus het stonk niet!! Nou ja en verder? Heb ik het weer erg naar mijn zin en de heimwee die ik aanvankelijk voelde is er niet meer. Ben inmiddels ook het park Manyara in geweest wat hier de ingang heeft. Tja, wat zal ik daarvan zeggen. Nou dat vooral iedereen die dat mooi vindt het moet doen!!! Maar ik ben tussen twee ritten door(we zouden nog naar watervallen gaan buiten Mto) uitgestapt. Ik voelde me teveel opgesloten en ik kreeg hetzelfde gevoel als toen in Kenya. Tonny en AVV weten wat ik bedoel. Vanaf de weg hier en soms in de tuin kan ik de apen zien, horen. De olifanten en de giraffen zie ik vanaf de weg. In de afval kuil; zit af ten toe een lizzard en ik heb ook al weer kennis gemaakt met een schorpioen… Maar deze keer heb ik hem heel voorzichtig uit het buitentoilet van het personeel verwijderd met behulp van een plastic bakje. Ik heb deze trouwens wel beter kunnen zien dan de vorige. Ik had mijn bril op en het was meer zonlicht.

Mijn mooiste wapenfeit hier is een prachtig opklap, inklap?tafeltje voor 6 personen. Dat hebben we straks nodig als de kinderen in de vakantiemaand extrra lessen krijgen. Alle kinderen zijn in prestaties gestegen. Sommige zelfs spectaculair. Zo zie je maar dat de extra aandacht die ze krijgen vruchten afwerpt. En dat allemaal door inzet van zoveel mensen. Een simpel voorbeeld is de rekenspelletjes. Spelenderwijs leren ze. We hebben xtra leraren aangetrokken voor de vakantie. De kinderen mochten zelf een keuze maken welke leraar ze graag les van krijgen. We vroegen bij een bepaalde leraar waarom ze die allemaal zo aardig vonden. Een van de antwoorden was. Deze slaat pas met zijn stokje als je het na de derde keer nog niet begrijpt. Ja de docenten lopen hier met een stok(je) rond. Als je 50 tot 60 kinderen in de klas heb en zeer beperkt bent in je middelen….Ik weet dat moeder vanDenzenzaliger vroeger ook met een opgerolde krant of zoiets aan tafel zat met haar 8 koters. Maar uiteindelijk is aandacht toch waar kinderen van opbloeien. We hebben(TWIGA) dan ook als motto. U denkt dat onderwijs duur is? Probeer eens onwetendheid. Want dankzij alle kleine en grotere giften kunnen we hier wat betekenen voor de kids. Stefano een van de zwaarste gevallen kreeg afgelopen week zijn uitslag van de examenweek. Van de 100 te scoren punten had hij er 91. Terecht was hij apetrots en omdat ik weet van hoever deze knul is gekomen voel ik dat bekende brokje weer in mijn keel….We horen trouwens regelmatig positieve berichten over onze kinderen. Er is er weer een bij trouwens. Een die al een jaar van school was. Hij bleef in leven door o.a. ijsvogeltjes te verkopen. NADAT hij ze had doodgeschoten met zijn katapult en geplukt zodat ze konden worden gebraden!!! Ja het gebeurd hier allemaal. Over deze knul kun je binnenkort ook iets lezen in de nieuwsbrief op de TWIGAsite(stichting-twiga.nl) voor degenen die het nog niet wisten. Maar zoals altijd..pas op want je raakt zo betrokken.Ik som evwen op wat ik hier nog meer heb gemaakt. drie schoolborden, stellages in de store, gereedschapbord,pijlenkokers voor de askari’s, werbank, hek gerepareerd. Plank in de werkplaats van de tuinman.rek voor de panga’s en de vijl. plankjes met Haakjes op diverse plekken. Elders een koeienstal verbouwd. Stond ik om 09.00 uur in de koeienstront. Dat heeft wel wat losgemaakt trouwensd want de mensen bij wie ik dat deed hadden tot dan niet geweten dat " wittten" ook met hun handen konden werken. Nou de tijd is om. Volgende keer een bloemlezing uit mijn dagboek. Hoef ik tenminste niks te verzinnen!! Dag allemaal, bedank voor je reactie. Cees